بچه های بهشت(۱۹۴۵)

 مارسل کارنه. کارگردان فرانسوی که همچون ژان رنوار پیش از جنگ جهانی دوم از پیشگامان جنبش واقعیت‌گرایی شاعرانه در سینماست درست مثل رنوار سینمای پیش از جنگ او نقد مسایل اجتماعی ست و حول و حوش شخصیتهای از طبقه کارگر تعریف می شود.در زمان جنگ رنوار موفق می شود فرانسه را ترک و به آمریکا برود اما کارنه در فرانسه می ماند  و اشغال توسط نازیها را تحمل میکند. فیلم بچه ها ی بهشت حاصل دوران اشغال فرانسه توسط نازیهاست. فیلم کارنه بدون جهت گیری سیاسی در باره ی فرهنگ فرانسه و تعریف هنر به مفهوم عمیق ان ست. در باره ی جهان نمایش است و مهمتر از همه در باره ی زنانگی و سرنوشت زن در جهان مردانه ی حاکم بر قرن نوزدهم فرانسه است. شخصیت  اصلی مرد داستان یک هنرمند نابغه است و شخصیت زن داستان که عاشق اوست زندانی جهان های مردانه ای ست که قوانین خودشان را به او تحمیل می کنند. سکانس آغازین و پایانی داستان که در آن پرده ها کنار میروند و سپس کشیده میشوند به این اشاره می کند که جهان یکسره بازی ست و آنچه ما به عنوان زندگی شخصیتها میبینیم به روایتی منعکس کننده جهان نمایش است.فیلم شاید به سختی فصل مشترکی داشته باشد با سالهای واقعیت‌گرایی شاعرانه کارنه ولی بی‌شک این شاهکار بی همتا تعریفی تازه و غنی از مفاهیمی چون هنر، هنرمند و مخاطب اثر هنری ارائه می دهد. هنر باپتیست جاودانه است چرا که ریشه در فرهنگ و مردم دارد. مراد صادقی