کوروساوا در فیلم زیستن که نقد دیوانسالاری ژاپن پس از جنگ جهانی دوم است به تجربه ای دست می یازد که پیام آن فراتر از سینمای ژاپن خلق یک معنای جهانیست.واتانابه به بازیگری تاکاشی شیمورا بازیگر محبوب کوروساوا در بسیاری از فیلمهایش با مفاهیمی مانند مواجه شدن با مرگ و دلیلی برای زیستن در کلنجار است. فیلم با آرمانهای چپگرانه کوروساوا در دوران جوانی همخوانی و هماهنگی معنا داری دارد(واتانابه پارکی برای مردم میسازد) و در حالیکه اقتباسی از کتاب مرگ ایوان ایلیچ نوشته ی تولستوی است از رابطه ی بینا متنی میان فیلم و ادبیات قرن نوزدهم روسیه پرده بر میدارد. فیلم به ما یاد آوری میکند که معنای زندگی در شکل متعالی آن خلق، آفرینش و به جا گذاشتن آثاری ست که نه تنها به دلیل وجودی ما معنایی میبخشند بلکه در برابر مرگ جاودانگی ما را تضمین میکنند و از لابلای این آثار ما به درستی به خاطر می آییم. کوروساوا از چیزی سخن میگوید که خود در زندگیش به آن عمل کرده است: هنرمند و کارگردانی بزرگ با مجموعه ای عظیم از شاهکارها. در پایان واتانابه از عشق سخن میگوید در لابلای ترانه ای که زمزمه میکند و این که برای همه ی ما فرصت کوتاه است و میبایست قبل از مرگ معنایی از زندگی خویش بسازیم.
مراد صادقی
